راسو

یکی از انواع پستانداران

راسو و دیگر پستانداران مشابه

راسو

راسو (Mustela nivalis) یکی از انواع پستانداران و کوچکترین عضو راسته زیستی گوشتخوارسانان است که بومی اوراسیا، آمریکای شمالی و شمال آفریقا به شمار می‌رود.

راسو جانوری شکارگر است و از جوندگانی مانند موش و گاهی خرگوش و خزندگانی مانند مار و مارمولک و پرندگان و تخم آن‌ها و نیز حشراتی مانند سوسک، ملخ و جیرجیرک تغذیه می‌کند.

راسو

از آنجا که راسو معمولاً در نزدیکی مراکز انسانی، مانند روستاها و مزارع زندگی می‌کند ممکن است پرندگان خانگی مانند مرغ و خروس را نیز شکار کند. راسوها با گاز گرفتن زیر جمجمه طعمه، آن را می‌کشند.این جانور معمولاً در طول روز فعال است، زیرا با اینکه بیشتر با حس بویایی خود شکار می‌کند، حس بینایی و شنوایی خوبی هم دارد.راسو قابلیت دست‌آموز شدن دارد.

این جانور در بیشتر سرزمین‌های جهان به جز قطب جنوب و استرالیا و برخی جزایر اقیانوسیه وجود دارد و در بسیاری از نقاط ایران از شمال تا جنوب زندگی می‌کند. در برخی نقاط جنوب ایران آن را «موش خرما» می‌نامند.

برای تولید مثل، جفت‌گيري در تمام ماه‌هاي گرم سال انجام مي‌گيرد. مدت نزديكي كوتاه است و چندين بار تكرار مي‌شود. در حين جفت‌گيري، نر پشت گردن ماده را با دندان مي‌گيرد و او را با دست‌ها نگه مي‌دارد. مدت آبستني حدود 35 روز است و سه تا 10 بچه مي‌زايد. تعداد دفعات زايمان دو بار در سال است (تأخير رشد سلول تخم در اين حيوان وجود ندارد). بچه‌ها در سه هفتگي چشم باز ميكنند. تا سه ماهگي وابسته به مادر هستند و در يك سالگي بالغ مي‌شوند. در حالت وحشي عمر كمي دارند ولي در اسارت تا 10 سال زندگي ميكنند

گندراسو

(یا راسوی بدبو (به انگلیسی: skunk) یا راسوی آمریکایی از پستانداران در راسته گوشت‌خواران است که بیشتر به خاطر مایع بسیار بدبویی که می‌تواند از خود به بیرون بپاشد مشهور شده‌است. آنها سیاه‌سفید (به صورت راه‌راه یا لکه‌ای)، قهوه‌ای یا صورتی هستند. ده گونه راسوی بدبو وجود دارد که در چهار سرده دسته‌بندی می‌شوند. دو گونه از آنها در اندونزی و فیلیپین زندگی می‌کنند و سایر گونه‌ها در قاره آمریکا، از کانادا تا مرکز آمریکای جنوبی پراکنده‌اند. پیش از این راسوی آمریکایی از خانواده راسوئیان شمرده می‌شد ولی بررسی‌های ژنتیکی که به تازگی انجام گرفته نشان می‌دهد که راسوی آمریکایی برخلاف تصور پیشین چندان به این خانواده وابسته نیست. امروزه گونه‌های راسوی آمریکایی به عنوان خانواده‌ای مستقل با نام گندراسویان Mephitidae شناخته می‌شوند که در بالاخانواده Musteloidea که همچنین شامل راسوها و خرس‌ها می‌شود، قرار دارند.

اگر به راسوی آمریکایی حمله شود برای دفاع از خود پایش را محکم به زمین می‌کوبد و سپس روی دو پا بلند می‌شود و مایع بسیار بدبویی را از غده‌هایی که زیر دمش قرار دارند به بیرون و به طرف دشمن می‌پاشد. بیشتر جانوران کاری به کار این جانور ندارند.

راسوی آمریکایی را به خاطر پوست گران‌قیمتش در مزرعه‌های ویژه‌ای پرورش می‌دهند و برای رها شدن از بوی زننده، غده‌های مخصوص او را در زمان نوزادی از بدنش بیرون می‌آورند.طول انواع این جانور از ۴۰ تا ۹۴ سانتیمتر و وزن آنها از نیم کیلوگرم تا ۸ کیلوگرم متغیر است. معمولاً رنگ خز آنها سیاه و سفید است.این جانور همه‌چیزخوار است و قابلیت خانگی شدن دارد.

روباه سیبریایی

روباه سیبریایی (نام علمی: Vulpes vulpes) یک روباه اهلی‌شده است.

گرگ جزیره فالکلند

گرگ جزیره فالکلند پستانداری بود که در جزیره فالکلند زندگی می‌کرد ولی در سال ۱۸۷۶ میلادی منقرض شد.

نارام‌زیان

نارام‌زیان (نام علمی: Ferae) کلادی از پستانداران است که شامل راسته‌های گوشت‌خوارسانان و پولک‌پوست‌سانان می‌شود که نخستی دارای بیش از ۲۶۰ گونه پراکنده در سراسر جهان و دومی دارای ۸ گونه پراکنده در مناطق گرمسیری آفریقا و آسیا است.

اگرچه پانگولین‌ها همانندی زیادی به گوشتخواران ندارند و در گذشته گمان بر این می‌رفت که خویشاوندان نزدیک شگفت‌بندان (همچون آرمادیلوها، تنبل‌ها، و غیره) باشند، اما بررسی‌های دی‌ان‌ای به تازگی نشان داده‌اند که آن‌ها نزدیکی بیشتری با گوشت‌خوارسانان دارند.

پژوهش‌های جدید نشان داده‌اند که نزدیک‌ترین خویشاوندان نارام‌زیان تک‌سم‌سانان (اسب‌ها، تاپیرها، و کرگدن‌ها) و نیز آب‌بازجفت‌سمان – که جفت‌سم‌سانان را با آب‌بازسانان یکپارچه می‌کند – هستند.این رده‌بندی در درخت فیلوژنتیک زیر آمده است. فیلوژنی دیگری که کمتر تایید شده است نزدیک‌ترین خویشاوندان نارام‌زیان را تک‌سم‌سانان و خفاش‌سانان (و نه آب‌بازجفت‌سمان) قرار می‌دهد.

نارام‌زیان به همراه تک‌سم‌سانان در گروه جانوردوستیان Zooamata گذاشته شده‌اند. نارام‌زیان، تک‌سم‌سانان، و خفاش‌سانان با هم را بال‌اسب‌نارام‌زیان Pegasoferae می‌خوانند.

همه‌چیزخوار

همه‌چیزخوار به گونه‌هایی از جانداران گفته می‌شود که هم از گیاهان و هم از جانوران به عنوان غذای اصلی خود استفاده می‌کنند و دستگاه گوارشی آن‌ها هم برای هضم مواد گیاهی و هم گوشت انطباق یافته‌است. خوک، کلاغ و انسان از معروف‌ترین نمونه‌های گونه‌های همه‌چیزخوارند.

البته جانداران همه‌چیزخوار در واقع «هر چیز» -که حیوانات دیگر می‌خورند- را نمی‌خورند. بلکه فقط از چیزهای سهل‌الوصول و دارای حداقلی از ارزش غذایی استفاده می کنند. مثلاً بیشتر آن‌ها نمی‌توانند از راه چریدن زنده بمانند چون علوفه ارزش غذایی کافی ندارند یا از بعضی حیوانات که شکارشان برای آن‌ها ممکن نیست یا بسیار دشوار است، تغذیه نمی‌کنند.

البته برخی از گیاه‌خواران هم گاه از گوشت تغذیه می‌کنند و برخی از گوشت‌خواران هم گاهی گیاه می‌خورند، ولی تقسیم‌بندی موجودات زنده به گیاه‌خوار، گوشت‌خوار و همه‌چیزخوار بر اساس انتخاب منابع غذایی اصلی از سوی مجموع افراد یک گونه صورت می‌پذیرد.

بیشتر انواع خرس همه‌چیزخوار به‌شمار می‌آیند، ولی رژیم غذایی هر یک از افراد آن‌ها ممکن است از منحصراً گوشت‌خوار تا منحصراً گیاه‌خوار متفاوت باشد که این بستگی به آن دارد که چه نوع منابع غذایی در هر محل یا هر فصل در دسترس آن‌ها قرار دارد.

از پستاندارانی که بنا به طبیعت خود همه‌چیزخوارند می‌توان به خوک، گورکن، خرس، جوجه تیغی، صاریغ، اسکانک، راکون، سمورچه، موش، رات و شامپانزه اشاره کرد. برخی از پرندگان هم همه‌چیزخوارند و از میوه‌ها تا حشرات، کرم، ماهی و جوندگان کوچک را می‌خورند، مانند مرغ، کلاغ، کلاغ سیاه، زاغی، غراب و آبچلیک‌ها. همچنین بعضی از مارمولک‌ها، لاک‌پشت‌ها، ماهی‌ها و بی‌مهرگان نیز همه‌چیزخوارند.

Copyright © 2012 - 2018 | تمامی حقوق این وب سایت برای rasoo.ir محفوظ است
طراحی و اجرا:rasoo.ir